Een discobal is al compleet

Ik kom het steeds vaker tegen: mensen die zeggen op zoek te zijn naar heling. En elke keer bekruipt me hetzelfde gevoel — een lichte verwondering, maar ook een beetje verdriet.

Want wat zit er in dat woord? Het idee dat je incompleet bent. En dat ben je niet.

Kijk naar een discobal. Honderden kleine spiegeltjes, elk met een eigen hoek en een eigen geschiedenis. Samen creëren ze iets wat geen enkel glad, ongerept oppervlak ooit zou kunnen: een explosie van licht die de hele ruimte raakt. Niet ondanks de scherpe randjes — maar juist daardoor.

Jij bent al heel. Niet straks. Nu.

Toch merk ik dat veel mensen zichzelf ergens in vastlopen. Een patroon dat zich blijft herhalen, hoe graag je het ook wil doorbreken. Een gevoel dat niet past bij wie je wil zijn. Een situatie die steeds opnieuw dezelfde uitkomst heeft. Dat is frustrerend. Dat mag je voelen.

Het betekent niet dat er iets aan je mankeert.

Het betekent dat je scherven misschien een andere opstelling willen. Dat het licht dat al in je zit en om je heen is, een andere kant op kan vallen.

Niet omdat je nu tekortschiet — omdat je nog meer wil schijnen. En dat is een heel ander vertrekpunt dan heling.

Groei vanuit volledigheid voelt anders dan groei vanuit tekort. Het eerste geeft energie. Het tweede vreet eraan.

In mijn werk ga ik niet op zoek naar wat er ontbreekt. Ik kijk naar wat er al is — en wat er mogelijk wordt als je dat anders inzet. Soms is dat een inzicht. Soms een gewoonte die je loslaat. Soms gewoon een andere manier van kijken naar wat je al lang weet maar nog niet hebt benut.

De discobal hoeft niet gerepareerd te worden. Leer hem hoe hij zijn licht het beste kwijt kan.

Geen heling. Wel beweging en vooruitgang.